Blog

Er zijn ochtenden waarop ik wakker word en heel even vergeet wat er gebeurd is… tot ik wil bewegen. Er zijn dagen waarop ik moed voel en denk: kom, we gaan ervoor. Maar er zijn ook momenten waarop ik na een zware oefening stil op de zetel zit, uitgeput door iets wat vroeger nauwelijks moeite kostte. Dan komen de vermoeidheid, de afhankelijkheid en het gemis aan mijn gewone leven hard binnen. Dit ongeval raakt niet alleen mijn knie. Het raakt alles wat ons samen draaiende houdt: ons gezin, onze relatie en Dogprints.
Toch is revalideren nu mijn belangrijkste werk. Dat klinkt eenvoudig maar het vraagt elke dag opnieuw mijn volledige kracht en inzet. Niet stoer doen, niet snel nog “even” iets proberen maar luisteren naar mijn lichaam en kinesist. Na sommige oefeningen ben ik trots omdat er eindelijk een klein beetje beweging bijkomt. Op andere momenten voelt dezelfde oefening als een berg en schiet de gedachte door mijn hoofd: gaat dit ooit weer normaal worden? Ik moet leren vooruitgang anders te meten: een beweging die gisteren nog niet lukte, iets minder hulp nodig hebben of de moed vinden om na een moeilijke dag opnieuw te beginnen. Een terugval helpt niemand. Dus probeer ik mezelf dezelfde zachtheid te geven die ik zonder aarzelen aan een hond in herstel zou geven.
Wat helpt, is niet elke dag opnieuw onderhandelen. Wij bekijken per week welke taken noodzakelijk zijn en waar een back-up nodig is. We spreken ook uit wat zwaar voelt, zonder meteen een oplossing te eisen. Een kwartier afstemmen voorkomt veel frustratie en maakt zichtbaar dat niemand alles alleen hoeft te dragen.
We proberen kort te onthouden of te noteren hoe Loki sliep, at, wandelde en herstelde na een moeilijk moment. Niet om van elke blik of zucht een probleem te maken, maar omdat mijn dagen door pijn, oefeningen en vermoeidheid soms in elkaar overlopen. Zo kunnen mijn man en ik beter zien wat haar helpt en wanneer iets te veel was. Wordt ze duidelijk onrustiger, verandert haar eet- of slaapgedrag, kan ze nauwelijks nog ontspannen of blijft ze anders reageren, dan wil ik niet wachten tot ik zelf geen oplossing meer zie. Dan bespreken we het met de dierenarts en zo nodig met een gekwalificeerde gedragstherapeut. Voor iemand die pas hulp vraagt wanneer het echt nodig is, blijft dat een drempel. Maar voor Loki op tijd hulp inschakelen is geen falen. Het is precies doen wat ik altijd voor haar wil doen: luisteren voordat ze harder moet roepen.
Zelfstandige hondenmoeders zijn vaak sterk in zorgen, regelen en doorgaan. Ik herken mezelf daar volledig in. Hulp vragen doe ik pas wanneer het écht niet anders kan en zelfs dan formuleer ik het liefst alsof het maar een kleinigheid is. Voor ik iemand een bericht stuur, heb ik vaak al drie keer geprobeerd te bedenken hoe ik het toch zelf kan oplossen. En wanneer iemand helpt, wil ik bijna meteen iets terugdoen, alsof dankjewel zeggen niet genoeg is. Maar deze periode leert mij iets ongemakkelijks en waardevols: zelfstandig zijn betekent niet dat je alles alleen moet dragen. Soms is de moedigste, meest praktische zin gewoon: “Dit lukt mij nu niet. Kun jij dit even overnemen?” Daarom maken we hulp concreet en begrensd: vervoer, een maaltijd, een boodschap, administratie of een rustige hondenwandeling. Niet omdat we zwak zijn maar omdat we willen volhouden zonder eraan onderdoor te gaan.
Dus ja, ik blijf praktisch. Ik plan, schrap, verdeel en kijk vooruit. Maar ik geef mezelf ook toestemming om verdrietig, boos of moedeloos te zijn wanneer het even tegenzit. Daarna begin ik opnieuw, met wat die dag wel lukt. Bovenaan mijn lijst staat nu niet presteren, maar herstellen zonder schuldgevoel. Stap voor stap, soms letterlijk centimeter voor centimeter.
Zelfstandig zijn betekent ook weten wanneer je samen sterker staat. Grenzen aangeven, afspraken verplaatsen of taken tijdelijk uit handen geven maakt je niet minder betrokken bij je zaak, je gezin of je hond. Het helpt je om op langere termijn zorg te blijven dragen. Kijk daarom niet alleen naar wat wegvalt maar ook naar wat nog wel kan, hoe klein ook. Soms is goed genoeg precies wat mens en hond nodig hebben.

Kort antwoord: Is je hond overprikkeld door visite tijdens kerst of nieuwjaar, geef hem dan keuzevrijheid, een ongestoorde rustplek en vaste pauzes. Vraag gasten om hem bij aankomst te negeren, laat je hond zelf contact zoeken en grijp in bij vroege stresssignalen zoals wegkijken, hijgen, liplikken, verstijven of onrustig rondlopen. Duidelijke afspraken zijn niet onbeleefd: ze voorkomen dat je hond zijn grens harder moet aangeven.
•    Laat je hond zelf kiezen of hij contact zoekt.
•    Vraag gasten om hem niet te roepen, te volgen of over hem heen te buigen.
•    Spreek af dat zijn rustplek echt verboden terrein is en zeker ook voor kinderen.
Je hoeft geen lange uitleg te geven. Kort, rustig en zonder verontschuldiging werkt vaak het best:
•    ‘Negeer hem bij het binnenkomen maar even. Als hij contact wil, komt hij zelf.’
•    ‘Hij vindt knuffelen nu te spannend. Je helpt hem het meest door hem ruimte te geven.’
•    ‘Zijn mand is zijn rustplek dus daar laten we hem helemaal met rust.’
•    ‘Ik zie dat het hem te veel wordt. Ik breng hem even naar een rustige plek.’
1. Vooraf: vertel je gasten wat je hond nodig heeft, richt zijn rustplek in en plan een kalm moment buiten.
2. Tijdens de visite: las op tijd rustpauzes in. Je hond hoeft niet de hele avond ‘gezellig mee te doen’.
- Moet mijn hond alle gasten begroeten?
- Wanneer geef je een overprikkelde hond rust?
- Wat vraag je aan visite als je hond snel overprikkeld raakt?
Een geslaagde feestavond is niet de avond waarop je hond alles heeft verdragen. Het is de avond waarop hij zich veilig genoeg voelde om te mogen kiezen: erbij, op afstand of heerlijk slapend in zijn eigen rustige cocon.
Dus ja, zet gerust grenzen rond je hond. Liefdevol, helder en zonder schuldgevoel. Want ook dát is samen feestvieren.

Wil je begeleiding bij geluidsangst bij honden? Neem contact op met Dogprints voor begeleiding bij geluidsangst, vuurwerkangst en angst voor onverwachte geluiden. Samen maken we een haalbaar plan zodat je hond met meer vertrouwen en rust door het najaar en de feestdagen komt.

Daarom wil ik je meenemen in twee stukken. Eerst kijken we naar hoe honden leren en hoe je daar op een positieve, welzijnsgerichte manier mee omgaat. Daarna draaien we het om: wat kunnen wij, drukbezette mensen met volle agenda’s, eigenlijk leren van onze honden?
Honden leren de hele dag door. Niet enkel wanneer jij met een snoepzakje klaarstaat of wanneer je “even wilt trainen”. Ze leren wanneer de kinderen hun schoenen aantrekken, wanneer jij je laptop dichtklapt, wanneer de deurbel gaat, wanneer er stress in huis hangt en wanneer jij zucht omdat je eigenlijk al vijf minuten te laat bent.
Een welzijnsgerichte aanpak start dus niet bij: “Hoe stop ik dit gedrag zo snel mogelijk?” maar bij: “Wat heeft mijn hond nodig om zich beter te voelen?” Dat is een andere manier van kijken: zachter maar niet zweverig, liefdevol maar niet grenzeloos, duidelijk maar zonder dwang of straf.
Je hond leert het best wanneer hij zich veilig voelt. Dat betekent: kleine stapjes, haalbare verwachtingen, keuzevrijheid waar mogelijk en veel aandacht voor lichaamstaal. Een hond die kan snuffelen, pauzeren, afstand nemen en succeservaringen opdoen, leert niet alleen sneller maar hij leert vooral met meer (zelf)vertrouwen.
Stel: je hond blaft wanneer de kinderen ’s morgens druk door het huis lopen. Dan kan je boos worden en “stil!” roepen. Of… je kan kijken naar het grotere plaatje. Is hij overprikkeld? Mist hij voorspelbaarheid? Heeft hij een veilige plek nodig? Kan je de ochtendroutine voor hem duidelijker maken? Misschien helpt het om hem vóór de drukte al even te laten snuffelen in de tuin, een kauwsnack te geven op zijn rustplek of de kinderen te leren dat ze hem met rust moeten laten.
Maak van de eerste schoolweken ook voor je hond een zachte overgang. Verwacht niet dat hij meteen mee is met het nieuwe ritme. Bouw alleen-tijd rustig op, voorzie voorspelbare rustmomenten en plan dagelijks iets dat écht voor hem is: een snuffelwandeling, samen buiten zitten, een hersenwerkje of gewoon even niets moeten. Want rust is geen luxe. Rust is een basisbehoefte.
Misschien geldt dat ook voor onze partner, onze kinderen, onze klanten en onszelf. Niet alles moet groots zijn of op een dienblad gepresenteerd worden. Soms begint harmonie bij vertragen, kijken en luisteren.

Je mag jezelf de vraag stellen die je aan je hond zou stellen: wat heb jij nodig om je veilig, rustig en gedragen te voelen in deze nieuwe periode?
Want opvoeden, begeleiden en samenleven begint niet bij controle. Het begint bij begrijpen. Laat daar de honden, met hun natte neuzen, eerlijke lichaamstaal en stille wijsheid, misschien wel de mooiste leermeesters in zijn.

1. Stop onmiddellijk met de activiteit. Haal je hond uit de zon, weg van het asfalt of uit de warme omgeving.
2. Breng je hond naar de schaduw of een koele ruimte.
3. Maak je hond nat met koel tot koud water. Gebruik wat beschikbaar en veilig is: een tuinslang, douche, emmers water of onderdompeling als dat praktisch kan.
4. Zorg voor luchtverplaatsing. Een ventilator of airco helpt omdat natte vacht dan beter kan verdampen.
5. Laat je hond kleine beetjes drinken als hij goed bij bewustzijn is en zelf kan drinken. Forceer nooit water.
Koelen betekent dus niet: eindeloos doorgaan. Zodra je hond weer alerter wordt, rustiger ademt en beter contact maakt, is het belangrijk om het intensieve koelen te stoppen of te verminderen en de dierenarts om verdere instructies te vragen. Een hond die te ver afkoelt, kan onderkoeld raken. Dat geeft opnieuw stress voor het lichaam en kan het herstel bemoeilijken. Heb je een thermometer en kun je veilig rectaal meten dan kan je stoppen met koelen wanneer de lichaamstemperatuur 39,5°C is. Zonder thermometer kijk je naar het herstelbeeld en volg je vooral professioneel advies.
Sommige honden doen dat inderdaad. Andere honden gaan door omdat wandelen, spelen, speuren of werken nu eenmaal enorm motiverend is. Zeker jonge honden, sportieve honden, werkhonden en honden die snel opwinden, kunnen over hun grenzen gaan. Het is onze taak om die grenzen voor hen mee te bewaken!
Oververhitting is niet gewoon “een beetje te warm”. Bij hittegerelateerde ziekte kunnen organen beschadigd raken, kunnen stollingsproblemen ontstaan en kan het zenuwstelsel aangetast worden. Een hond kan snel achteruitgaan, soms binnen enkele minuten. Daarom is het zo belangrijk om signalen vroeg te zien en niet te minimaliseren.
Bij Dogprints draait hondenopvoeding niet om controle maar om begrijpen. Ook bij warm weer begint goede zorg met kijken, luisteren en op tijd handelen. Want honden laten misschien geen zweetdruppels zien zoals wij maar ze vertellen ons wel degelijk wanneer het te veel wordt. Het is aan ons om die signalen serieus te nemen.

•    Meer bewegingsvrijheid: je hond kan zelf tempo, richting en afstand bepalen.
•    Natuurlijker bewegen: rennen, vertragen, boogjes maken en snuffelsporen volgen gaat makkelijker zonder korte lijn.
•    Mentale verrijking: loslopen kan veel informatie, geuren en keuzes bieden.
•    Zelfvertrouwen: sommige honden groeien wanneer ze veilig ruimte krijgen om te verkennen.
•    Niet iedereen voelt zich veilig bij honden: ook een vriendelijke hond kan bedreigend aanvoelen voor iemand die bang is.
•    Andere honden hebben ruimte nodig: een aangelijnde hond kan ziek, oud, onzeker, reactief, herstellend of in training zijn.
•    Wild en natuur kunnen verstoord worden: snuffelen buiten de paden, jagen of opjagen kan grote impact hebben, zeker in broedseizoen of natuurgebied.
•    Verkeer en onverwachte prikkels: één schrikreactie, fietser, kat, ree of knal kan genoeg zijn om je hond uit verbinding te halen.
Snuffelen is geen “extraatje”. Het is informatie verwerken, ontladen, kiezen, vertragen en hond mogen zijn. Voor gevoelige, oudere, jonge, prikkelgevoelige of herstellende honden kan een snuffeltuin een heel waardevol alternatief zijn.
•    Je hond komt betrouwbaar terug ook bij afleiding.
•    Je hond loopt niet zomaar naar mensen, kinderen, fietsers, paarden of andere honden.
•    Je hond blijft op voldoende afstand van wild, vee en kwetsbare natuur.
•    Je respecteert borden, lokale regels en aangeduide zones.
•    Je lijnt je hond meteen aan wanneer de situatie daarom vraagt.
En misschien de belangrijkste: “Hij doet niets” is geen vrijgeleide. De andere hond, mens of omgeving heeft ook iets te zeggen. Verantwoord loslopen gaat niet over bewijzen hoe goed je hond luistert maar over zorg dragen voor je hond en voor de wereld rondom jullie.
Je hond moet vooral hond kunnen zijn. Dat betekent kunnen snuffelen, bewegen, kiezen, rusten, verwerken, ontdekken en zich veilig voelen. Soms gebeurt dat los. Soms aan een lange lijn. Soms in een privé weide. Soms in een snuffeltuin. En soms gewoon tijdens een rustige wandeling waarbij jij niet mikt op kilometers, maar op kwaliteit.
Dus nee, loslopen zonder lijn is geen absolute basisbehoefte. Maar veilige, betekenisvolle vrijheid? Die gun ik elke hond. Laten we die vrijheid zo organiseren dat ze klopt voor onze hond, voor onszelf, en voor de maatschappij waarin we samen wandelen.

Bij Dogprints vertrek ik nooit vanuit het idee dat een hond zich zomaar moet aanpassen aan wat wij normaal vinden. Ik kijk naar honden als individuen met hun eigen emoties, gevoeligheden, grenzen en behoeften. Samenleven met je hond draait voor mij om respect, harmonie en het leren begrijpen van zijn lichaamstaal en basisbehoeften. Niet duwen, niet forceren, niet zomaar iets doen maar echt kijken als dit een meerwaarde is voor de hond. Precies daarom ben ik ook genuanceerd over losloopweides. Voor sommige honden kan het een meerwaarde zijn. Voor andere honden is het net te veel, te druk of te onvoorspelbaar.
Een losloopweide lijkt op het eerste gezicht de ideale oplossing. Zeker als je hond veel energie heeft, je op een appartement woont of een kleine tuin hebt of als je zelf weinig plekken kent waar veilig loslopen mogelijk is. Je hond kan er bewegen, geuren onderzoeken en soms contact maken met andere honden. Ik snap dus perfect waarom mensen denken: dit is goed voor mijn hond. Soms is dat ook zo maar alleen als de setting klopt, de andere honden passen bij je hond en je hond zich sociaal en emotioneel voldoende veilig voelt.
•    Je hond krijgt de kans om vrij te bewegen en zijn lichaam op een natuurlijke manier te gebruiken.
•    Snuffelen, verkennen en rondkijken kunnen mentaal verrijkend zijn.
•    Voor sociaal vaardige honden kan contact met een paar passende soortgenoten aangenaam zijn.
•    Voor hondenouders kan het praktisch aanvoelen als een veilige plek om even te ontladen.
Wat ik zelf ook moeilijk vind aan openbare losloopweides is dat je nooit volledig weet wie er zal zijn. Je kent de andere honden niet, je kent hun geschiedenis niet en je weet ook niet altijd hoe goed hun begeleiders grenzen bewaken. Net daar loopt het vaak mis. Honden hoeven echt niet met elke andere hond bevriend te zijn. Veel honden hebben meer aan rust, voorspelbaarheid en een paar veilige sociale contacten dan aan een wisselende groep onbekende honden.
•    Snuffelwandelingen op rustige plekken
•    Afgesproken wandelingen met een passende hondenmaat
•    Privé omheinde weides of snuffeltuinen
•    Begeleide sociale momenten
•    Verrijking thuis en in het dagelijks leven
Denk aan zoekspelletjes, voer verrijken, kauwmateriaal, keuzevrijheid en lichaamsbewustzijn. Welzijn zit niet alleen in kilometers maken maar ook in kwaliteit van beleving.
Voor mij is dat nog altijd de kern van opvoeden: je hond niet harder laten functioneren in onze wereld maar hem beter leren begrijpen zodat hij zich veilig genoeg voelt om helemaal zichzelf te mogen zijn.

Honden communiceren met hun hele lichaam. Met subtiele boogjes, wegkijken, tempo aanpassen, afstand nemen en… vooral: keuzevrijheid. Daarom is het belangrijk dat je voldoende kennis hebt over de hondentaal.

Daarbovenop komt nog iets wat wij vaak onderschatten: lijnspanning. Zelfs wanneer je denkt dat je hond “gewoon losjes” aan de lijn loopt, voelt hij elke kleine verandering. Jouw onzekerheid, jouw verwachting, jouw “hopelijk gaat dit goed” wordt via de lijn perfect doorgegeven. Je lijnvaardigheden, of het tekort eraan, heeft dus ook invloed op het gedrag van je hond. Die spanning op de lijn kan voor je hond het volgende betekenen: “Er is iets aan de hand. Ik moet alert zijn.” Alertheid is niet hetzelfde als ontspanning en dat heeft een grote invloed op hoe de weg verder bewandeld wordt.
Veel honden verdragen dit. Maar verdragen is niet hetzelfde als zich veilig en op het gemak voelen. Sommige honden bevriezen. Andere honden gaan trekken, springen, blaffen of uitvallen. Soms denken wij dan: “Mijn hond is niet sociaal.” Terwijl hij eigenlijk probeert te communiceren: “Dit voelt niet veilig voor mij.”


Een van de meest bevrijdende inzichten voor veel hondenouders is dit:
Door honden niet te laten kennismaken aan de lijn, leer ik ze dat:
•    ze niet elke andere hond “moeten” begroeten,
•    ze op mij mogen vertrouwen om situaties te beheren,
Dat geeft rust voor hen en voor mij.
Een heel begrijpelijke vraag.
Heel vaak wordt er ook aangeraden dat je je pup vooral aan de lijn moet laten kennismaken met andere honden want dat ze zo leren sociaal zijn. Wat je hen echter leert is dat ze met elke hond moeten contact maken. Sommige honden vinden dit niet leuk en andere net wel. Het gevolg hiervan is dat je pup later als hij volwassen is continu trekt en uitvalt omdat hij bang is van die andere hond en weg wil of omdat hij gefrustreerd is dat hij nu geen contact mag maken. Het is dus beter om je hond gewoon vanaf het begin te leren dat contact aan de lijn met een andere hond een no-go is.
En misschien nog wel het belangrijkste:
ik toon de hond dat zijn grenzen ertoe doen.
Dat is geen zwakte.
Dat is leiderschap met zachtheid!!!Wil je leren lezen wat je hond nodig heeft in plaats van te reageren op gedrag dat al geëscaleerd is? Dan begint het vaak met dit soort kleine keuzes tijdens de wandeling.
Niet meer doen, maar anders kijken.